دختری از تبار خورشید

 

من و تو یکی دهانیم

          که با همه ی صدایش به زیباتر سرودی خواناست!

من و تو یکی دیدگانیم

          که دنیا را هر دم در منظر خویش تازه تر می سازد!

نفرتی از هرآنچه بازمان دارد

از هر آنچه محصورمان کند

از هرآنچه واداردمان که به دنبال بنگریم!

دستی که خطی گستاخ به باطل می کشد

من و تو یکی شوریم!

          از هر شعله ای برتر!

که هیچگاه شکست را بر ما چیرگی نیست...

چرا که از عشق رویین تنیم!

و پرستویی که در پناه بام آشیان کرده است

خانه را از خدایی گمشده لبریز می کند!

 

"احمد شاملو"

 

پیوست1:کاش خواننده ی شعرم بودی!

راستی شعر مرا می خوانی؟؟؟

پیوست2:....!!!

 

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در دوشنبه 29 تیر1388 ساعت 0:55 موضوع | لینک ثابت

درگوش من فسانه ي دلدادگي مخوان
ديگر ز من ترانه ي شوريدگي مخواه
درين زمانه که درمانده هرکسي
ازبهر نان شب
ديگر براي عشق و حکايت مجال نيست
 
هنگام بوسه و غزل عاشقانه نيست
هرچيز رنگ آتش و خون دارد اين زمان
هنگامه ي رهايي لب ها ودست هاست
عصيان زندگيست!

در روي من مخند!
شيريني نگاه تو بر من حرام باد!
بر من حرام باد از اين پس شراب و عشق!
بر من حرام باد تپش هاي قلب شاد!

در گوش من فسانه ي دلدادگي مخوان
اکنون ز من ترانه ي شوريدگي مخواه

روزي که بازوان بلورين صبحدم
برداشت تيغ و پرده ي تاريک شب شکافت
روزي که آفتاب
       از هر دريچه تافت
روزي که گونه و لب ياران هم نبرد
رنگ نشاط و خنده ي گم گشته بازيافت
من نيز باز خواهم گرديد آن زمان
سوي ترانه ها و غزل ها و بوسه ها
سوي بهارهاي دل انگيز گل فشان
سوي تو
      عشق من!

پیوست:سبزی و آبادی را باز خواهیم گرداند حتی با سرخی خون خود!

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در چهارشنبه 3 تیر1388 ساعت 13:50 موضوع | لینک ثابت

 

هزار  جهد بکردم  که  سر   عشق   بپوشم               نبود  بر   سر  آتش  میسرم   که   نجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم               شمایل  تو  بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم

حکایتی  ز  دهانت به  گوش  جان  من  آمد              دگر  نصیحت  مردم  حکایت است به گوشم

مگر  تو روی  بپوشی  و   فتنه   باز نشانی               که  من  قرار  ندارم  که  دیده  از  تو بپوشم

من  رمیده دل  آن  به  که  در  سماع  نیایم              که   گر  به  پای  درآیم  به  در برند به دوشم

بیا  به  صلح  من امروز و در کنار من امشب              که دیده خواب نکرده است از انتظار تو دوشم

مرا  به  هیچ  بدادی   و  من   هنوز   بر آنم               که  از  وجود تو  مویی  به   عالمی  نفروشم

به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت               که  تندرست  ملامت  کند  چو  من  بخروشم

مرا  مگوی که سعدی طریق عشق رها کن              سخن  چه فایده  گفتن  چو  پند می ننیوشم

به راه بادیه رفتن  به  از  نشستن باطل              و گر  مراد  نیابم  به  قدر  وسع   بکوشم

 

پیوست: وای اگه سعدی نبود چی می شد؟؟؟؟!!!!

امروز سالروز سعدی شاعر محبوب من بود...سالروزش خجسته باد!

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در سه شنبه 1 اردیبهشت1388 ساعت 22:17 موضوع | لینک ثابت

 

تو  اون  شام   مهتاب   کنارم   نشستی

                                                              عجب شاخه گل ها به پایم شکستی

قلم    زد     نگاهت    به    نقش آفرینی

                                                              که  صورت گری  را  نبود  این  چنینی

پری زاد      عشقو    مه آسا     کشیدی

                                                             خدا   را  به   شور    تماشا    کشیدی

تو  دونسته  بودی  چه  خوش باورم  من

                                                            شکفتی و گفتی  از  عشق پرپرم  من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه  بی تاب

                                                            تا  گفتم  دلت  کو  تو  گفتی  که  دریاب

قسم  خوردی  بر  ما  که  عاشق ترینی

                                                            تو  یک  جمع  عاشق  تو   صادق ترینی

همون   لحظه  ابری  رخ   ماهو   آشفت

                                                            به خود گفتم ای وای...مبادا دروغ گفت!

گذشت  روزگاری  از  اون  لحظه ی  ناب

                                                            که  معراج  دل  بود  به   درگاه    مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم

                                                            تو هر  شام  مهتاب  به  یادت  شکستم

تو از  این  شکستن  خبر  داری   یا   نه

                                                           هنوز شور  عشقو  به  سر  داری  یا نه؟

....

هنوزم  تو   شبهات   اگه  ماهو  داری

                                                           من  اون  ماهو   دادم   به   تو    یادگاری

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در چهارشنبه 26 فروردین1388 ساعت 22:0 موضوع | لینک ثابت

 

حسب  حالی   ننوشتیم   و   شد   ایامی   چند            محرمی  کو  که  فرستم  به  تو  پیغامی چند

ما    بدان    مقصد    عالی    نتوانیم    رسید            هم  مگر  پیش  نهد  لطف  شما   گامی  چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب            فرصت  عیش  نگه دار  و  بزن  جامی  چند

قند  آمیخته  با   گل   نه   علاج   دل   ماست             بوسه ی   چند   برآمیز   به   دشنامی   چند

زاهد  از  کوچه ی  رندان  به  سلامت  بگذر             تا   خرابت    نکند    صحبت    بدنامی   چند

عیب  می  جمله  چو  گفتی  هنرش  نیز  بگو            نفی  حکمت  مکن  از  بهر  دل  عامی  چند

ای   گدایان   خرابات   خدا     یار    شماست           چشم    انعام     ندارید    ز    انعامی     چند

پیرمیخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش          که  مگو   حال  دل  سوخته  با   خامی   چند

حافظ  از  شوق  رخ   مهرفروز   تو  بسوخت          کامگارا    نظری   کن   سوی   ناکامی   چند

 

پیوست: یلدا زادروز دختر خورشید بود!

۲۰ ساله شدم...

نمی خواستم در این مورد پستی بزارم ِ چراشو نمی دونم!

اما الان تصمیم گرفتم یک شعر بزارم ِ بازم چراشو نمی دونم!

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در سه شنبه 10 دی1387 ساعت 19:3 موضوع | لینک ثابت

 

کسی به سوگ نشست

و در مصیبت آن روزهای خوب گریست

کسی نمی داند

که پشت پنجره آواز کیست می آید

که کیست می خواند

کسی به سوگ نشست

که سوگوار جوانی ست

                  سوگوار امید!

و سوگوار گذشتن

                       و برنگشتن هاست!

کسی نمی داند

که پشت پنجره رودی ست در سیاهی شب

 

چرا نسیم

        چرا آن نسیم روح نواز

میان برگ درختان نمی وزد امشب؟

همیشه تنهایی

 در آستانه ی وحشت

                       در آستانه ی تب

کسی سراغ مرا از کسی نمی گیرد

که هستیم تنها

در انعکاس صدایی ز دور می آید

و در سیاهی شب ها

                    رسوب خواهد کرد

 

هنوز می گذرد نیمه های شب در شهر

مگر که لب بگشاید به خنده پنجره ای

کجاست دست گشاینده؟

                           خواب سنگین است!

مرا به یاد یاور

مرا ز یاد مبر

که انعکاس صدایم درون شب جاریست

 

مرا ندیدی

          دیگر مرا نخواهی دید

که پشت پنجره سرشار از سیاهی شب

که پشت پنجره آواز دیگری جاریست

 

میان خلوت خاموشی شب دشمن

بخوان به زمزمه آواز

سکوت را بشکن

چرا فراموشی؟

چگونه خاموشی؟

به گوش خویش مگر بشنویم این آواز

که عاشقان قدیمی دوباره می خوانند

مرا به نام

تو را به نام

             که نام،نام من و توست!

عشق آواز است

مرا به نام بخوان

              این سکوت را بشکن

چرا؟

       که زمزمه از آیه های اعجاز است

 

دریغ و درد که شرمنده ایم،شرمنده!

که هست فرصت آواز و نیست خواننده...

 

                                                                                         "حمید مصدق" 

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در پنجشنبه 14 آذر1387 ساعت 21:39 موضوع | لینک ثابت

 

گردنی می افراشت

سرش از چرخ فراتر می رفت

آسمان با همه اخترهاش

بوسه می زد به سرانگشتش

سکه ی خورشید

بود در مشتش...

یک سر و گردن

                     گاه 

نه کم از فاصله ی کیهانی است

وز سرافرازی تا خواری

                     جز یک سر مو فاصله نیست.

او سری خم کرد

و آسمان با همه اخترهاش

دور شد از سر او!

 

"ه.ابتهاج(سایه)"

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در یکشنبه 12 آبان1387 ساعت 21:17 موضوع | لینک ثابت

 

 

درنهفته ترین باغ ها دستم میوه چید

 

و اینک شاخه ی نزدیک از سرانگشتم پروا مکن!

 

بی تابی انگشتانم شور ربایش نیست

 

                                         عطش آشنایی است!

 

درخشش میوه!درخشان تر...

 

 

    وسوسه ی چیدن در فراموشی دستم پوسید

 

دورترین آب ریزش خود را هم فشاند

 

پنهان ترین سنگ سایه اش را به پایم ریخت.

 

و اینک در خمیدگی فروتنی به پای تو مانده ام

 

                                خم شو شاخه ی نزدیک!

 

"سهراب سپهری"

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در سه شنبه 27 فروردین1387 ساعت 13:37 موضوع | لینک ثابت

 

 

به پاخیز آتشی افروز در این نوروز دشمن سوز         شبت را روشنی  آموز در این  نوروز  دشمن سوز

سرافرازی  و  دانایی  ،  ستم سوزی  و  برنایی         از این ها توشه ای اندوز دراین نوروز دشمن سوز

سیاهی را  سپیدی  بخش  و  بدکاران  بدخو  را          ببخشایید شان  امروز  در این  نوروز  دشمن سوز

شکست ازآن دشمن بادومرگ ازآن مرگ اندیش         تو باشی بی گمان پیروز در این نوروز دشمن سوز

نژاد  از آریا  داری   چرا  از   بندگی     گویی ؟         از این ناگفتنی  لب دوز  در این نوروز دشمن سوز

من  و  تو   از     نژاد   آتش   سرخ   اهوراییم          بپاخیز آتشی  افروز  در  این   نوروز  دشمن سوز

 

"احمد بارانی"

 

 

"نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی"

 

فرزندان آزاده ی آرش،بر بلندای دماوند همیشه سربلند،رو به دریای نیلگون پارس می ایستند و با سرافرازی و شادی فریاد برمی آورند:ایرانی،نوروزت خجسته باد!

 

آمد نوروز در این بامداد     آمدنش فرخ و فرخنده باد

 

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در پنجشنبه 1 فروردین1387 ساعت 2:19 موضوع | لینک ثابت

 

 

بر او ببخشایید

بر او که گهگاه

پیوند دردناک وجودش را

با آب های راکد

و حفره های خالی از یاد می برد

و ابلهانه می پندارد

که حق زیستن دارد!

بر او ببخشایید

 

بر خشم بی تفاوت یک تصویر

که آرزوی دوردست تحرک

در دیدگان کاغذیش آب می شود

بر او ببخشایید

 

بر او که در سراسر تابوتش

جریان سرخ ماه گذر دارد

و عطرهای منقلب شب

خواب هزارساله ی اندامش را

آشفته می کند

بر او ببخشایید

 

بر او که از درون متلاشیست

اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد

و گیسوان بیهوده اش

نومید و از نفوذ نفس های عشق می لرزد

ای ساکنان سرزمین ساده خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشایید

 

بر او ببخشایید

زیرا که مسحور است

زیرا که ریشه های هستی بارآور شما

در خاک های غربت او نقب می زند

و قلب زودباور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه اش متورم می سازند

 

 

"فروغ فرخزاد"

 

نوشته شده توسط دختر خورشید در سه شنبه 7 اسفند1386 ساعت 23:21 موضوع | لینک ثابت